Nasza niania jest agentem.
Mamo! On zjadŗ samochķd lalek.
winko, ostroŋnie.
Nie ma ŋadnych dowodķw, na te bezprawne oskarŋenie.
Gillian, twķj syn to psychol. Usmaŋyŗ mi suszarkę.
Ŗadna hipoteza, ale nie masz dowodķw.
- Nie, ale mogę cię pobiæ. - Mamo!
Potrzebuję opieki lekarskiej.
Chod tutaj.
Nie cierpię tej rodziny. Chod tu.
Tym razem przeginasz!
Chodcie, dzieciaki.
Plecak.
- To jest modne. - Niestosowne.
Zaŗķŋ dŋinsy.
I wypluj gumę.
Jaki kolor dzisiaj ubierzesz?
- Czerwony, niebieski, purpurowy... - Rķŋowy.
- Farren. - Powiedziaŗa "dŋinsy".
We wŗaciwym rozmiarze.
Dalej, dzieciaki. Bo się spķnimy.
Proszę.
Dalej, kochanie.
Nie! Wynocha!
Bez zaczepek.
- Pozwķl. - Czeæ.
- Nadal umķwieni? - Pewnie.
Mamy widownię.
- Zaraz zwymiotuję. - Nieudacznik.
- Lubię Boba, jest miŗy. - Jest tępym importerem dŗugopisķw.
Codziennie to samo. Jak robot.
Poniewaŋ nim jest. Cyborgiem.
W przyszŗoci zniszczy ludzkoæ. Zaczynajšc od nas.
Juŋ trzy miesišce. Szczęliwej rocznicy.
Co jest?
Opowiadaŗem ci o mojej pracy.
Moŋe cię zaskoczę...
ale powinna wiedzieæ o wszystkim, zanim nasz zwišzek się rozwinie.
- Nie, Bob. - Dlaczego?
Jestem z tobš szczęliwa. Nikt mnie tak nie rozmiesza.
I gdybym byŗa samotna, widziaŗabym dla nas przyszŗoæ...
ale nie jestem.
Co masz na myli?
Moje dzieci sš najwaŋniejsze... Jak to powiedzieæ...
- Nienawidzš mnie. - Tak.
Moŋna je zmusiæ, by mnie polubiŗy.
Nie moŋna ich zmusiæ. Ani moich, ani ŋadnych innych.
Zbyt wiele przeszŗy i...
lepiej będzie nie brnšæ naprzķd, zanim się nie przyzwyczajš.
Czy twoje szczęcie się nie liczy?
Wybacz.
Przepraszam, muszę iæ. Nagŗy wypadek w pracy.
- Brak tuszu? - Gorzej.
Naprawdę przepraszam, wytŗumaczę ci wszystko jutro.
Do jutra.
- Co tak dŗugo? - 6 minut.
- Przystanek na kawę? - Rozumiem teraz, co znaczy...
- "deptaæ mi po piętach". - Co w tym stylu.
Poldark i kilku innych, wdarŗo się wŗanie do rafinerii.
Miaŗem rację.
Planujš co. Moŋe chcš darmowe paliwo.
Nie, to ŗajdak. Moŋe zjeæ wŗasne paznokcie.
Gilbrough jest autorytetem Poldarka. Jak mylisz, co planuje?
Jeŋeli misjš jest sabotaŋ wiatowych zŗķŋ ropy,
czemu zajmuje się maŗš rafineriš?
Dopilnuję, aby mķgŗ go o to zapytaæ.
Jak się tam dostaniesz? Jetpackiem?
Uŋyjemy "rekina".
Czekaj na mķj sygnaŗ.
Yuri.
- Co to? - C4.
Jak skoņczymy, zrķwnamy to miejsce z ziemiš.
Szybciej, nie mamy caŗego dnia. Bez cinienia.
Bob Ho.
Pogawędziŗbym, ale muszę lecieæ.
Naprzķd.
Stķj.
Byŗo miŗo. Wspaniaŗy aerobik.
- Musimy to kiedy powtķrzyæ. - Poldark, idziemy.
Widziaŗe minę Poldarka.
Dobra robota, Bob. Niewiarygodne.
Szkoda, ŋe wracasz do domu, byŗe najlepszym agentem.
Hej, ja teŋ tu stoję.
Moŋe rzšd pozwoliŗby ci zostaæ trochę dŗuŋej.
Nie, to byŗo moje ostatnie zadanie.
- Odchodzę na emeryturę. - Chyba nie przez Gillian?
Chcę normalnego ŋycia. Wzišæ lub.
Nie ŋeņ się. We kobietę, ktķra za 5 lat cię znienawidzi i daj jej dom.
Zatrzymaj go. Z podziękowaniami od CIA.
Gillian, to kobieta, ktķra mieszka koŗo ciebie?
- Tak, to ta. - Nie mķgŗbym powięciæ tego ŋycia dla kobiety.
Jestemy szpiegami. Kaŋdy nim chce zostaæ.
To ŋycie. Te wszystkie godziny, ktķre spędzasz w takim maŗym pokoju.
Zimne ŋarcie w vanie. Caŗy czas jeste na celowniku.
Nauka sikania do butelki w samochodzie.
- Dobrze robisz. - Jedyny problem, ŋe jej dzieci mnie nienawidzš.
- Rzšdzisz. - Będziemy tęskniæ, powodzenia z dzieciakami.
Obaliŗem trzech dyktatorķw, jak trudna moŋe byæ trķjka dzieci?
Dalej, Ringo. Zejd na dķŗ.
Czeæ, dzieciaki.
Przepraszam za ostatniš noc.
- Niewaŋne, to twoja praca. - Nie, to byŗo niegrzeczne.
Obiecuję, to się juŋ nie powtķrzy.
Mamo, a co z Ringo?
Prķbowalimy wszystkiego, zejdzie jak będzie chciaŗ.
- Chcesz zobaczyæ nad czym pracuję? - Pewnie.
Dalej, kotku. Nie jest wysoko.
Proszę?
Proszę bardzo.
Co o nim mylisz?
Prawie skoņczone. Dzisiaj nie miaŗam czasu...
Kot na dachu, satelita się popsuŗa. Dzwoniŗam dwie godziny po naprawę.
I mylaŗam o wczorajszym.
Więc...
wszystko dobrze między nami?
Rozumiem. Męŋczyzna, ktķry cię polubi, polubi caŗš czwķrkę.
Nie zapominaj o wince, kocie i ŋķŗwiu.
- Naprawdę ci się podoba? - Przeraŋa mnie.
Czasami mylę, ŋe jeste ostatnim, uczciwym męŋczyznš na wiecie.
Przyniosŗam ciasteczka.
- Tak? - To prawda, ŋe polubisz Boba?
- Co? - Nie moŋesz tego zrobiæ, Gillian.
- Jeste lepsza od niego. - On jest nudny i jest ofermš.
Jest bardzo sŗodkim męŋczyznš, ktķry traktuje mnie bardzo dobrze.
- Jest importerem dŗugopisķw. - Jest cyborgiem.
Nie znacie go tak jak ja. Jest zafascynowany wiatem...
mojš sztukš. Lubi rozmawiaæ o historii, nauce...
- i polityce. - Więc jest nudny.
Ty go nazywasz nudnym, a ja rzetelnym.
Chcę męŋczyznę, ktķry codziennie idzie do pracy.
I codziennie wraca do domu. Nie kŗamie, nie zdradza...
nie opuszcza rodziny i...
Moje szczęcie teŋ się liczy.
Nie cierpię, jak starzy ludzie gadajš o uczuciach.
Musimy sprawdziæ Boba.
- Co się staŗo? - Poldark byŗ transportowany.
- Chyba nie uciekŗ? - Uciekŗ, jak tylko byŗo to moŋliwe.
To byŗo zaplanowane. Wiedzieli, ŋe tamtędy pojedzie.
- Mķwisz, ŋe mamy wtyczkę? - Nie, tylko, ŋe on uciekŗ.
Witam z powrotem.
Hej, Sam.
Nie wyobraŋasz sobie jak tam jest...
ciemnoæ, nieskoņczenie wiele tortur.
- Więzienie to piekŗo. - Byŗe tam tylko 4 godziny.
Wystarczajšco dŗugo.
Potrzebuję nowš formuŗę. Tak szybko jak tylko moŋna.
Za dwa dni kolejny test.
Muszę zmieniæ ubranie. Co wspķŗczesnego i modnego.
I co do jedzenia, do czego nie doŗšczajš zabawki.
Tak.
Kochanie, zrobiŗam dynię. Doŗšczysz do nas?
Pewnie, poniewaŋ jestem nieudacznikiem i nie mam wŗasnego ŋycia.
Wspominaŗam, ŋe zrobiŗam nasiona dyni?
Daj spokķj, doŗšcz do nas.
- Chcę zostaæ sama. - Nie kŗķæ się.
Będę się kŗķciæ jak mi przyjdzie ochota.
- Farren, zejd na dķŗ... - Nie chcę. Wyjd!
- To mķj dom... - Nie będziesz mi rozkazywaæ!
Wyjd, Gillian!
- Na dole, za 5 minut. - Nie cierpię tej rodziny. Wynocha!
Nie, nie sŗyszy mnie. Siedzę na dachu.
To jedyne miejsce, gdzie mogę zostaæ sama.
Nie pozwolę Gillian polubiæ tego gocia.
Jest totalnym nudziarzem, ale to nie problem.
Co jeŋeli mķj tata się pojawi?
Nie zostawiŗby mnie samej, na pewno wrķci.
A co jeli wezmš lub?
Nie mam pojęcia.
Mamo, Ian daŗ mu bekon.
- To le. - Czemu?
- Bob Ho. - Czeæ.
- Jak radzisz sobie z dzieciakami? - Jedziemy razem na piknik.
- Zmuszę je, aby mnie polubiŗy. - Zmusisz?
Rķwnie dobrze moŋesz ŗokciem podrapaæ się za uchem.
/Zgadnij, co. Poldark uciekŗ.
- Nie mķj problem. /- Wiem.
/Ale odkrylimy dokument. Rodzaj międzynarodowego portalu.
/Nie zŗamalimy go. /Moŋe mķgŗby na niego spojrzeæ.
Jeŋeli zŗamiesz, wspaniale. Jak nie, nic zŗego się nie stanie.
Jako przysŗugę dla ciebie. Wylij go na mķj komputer.
/Juŋ wysŗaŗem. Tak a propos...
mylš, ŋe moŋe byæ wtyczka w agencji.
- Podejrzewajš mnie? /- Nie...
Jeste najostrzejszym haczykiem na lince.
Nie mam pojęcia, co to znaczy.
Baw się dobrze na pikniku. Zadzwoņ jak juŋ spojrzysz na plik.
Dzięki.
Juŋ to widziaŗem. Zobaczmy.
- Juŋ poŗudnie? - Nie, mam zŗe wiadomoci.
- Mķj ojciec leŋy w szpitalu. - To okropne.
Graŗ w softball i się polizgnšŗ. Przemieciŗ biodro.
- Okropne. - Muszę zostawiæ dzieci, by polecieæ do taty.
- Wspaniale. - Czemu?
Zajmę się nimi. Poznamy się bliŋej.
Nie, ty i one?
No nie wiem.
Moja ciotka przylatuje z San Antonio. Dobrze się nimi zajmie.
- Byŗa w wojsku. - Wŗanie tego potrzebujemy.
Na pewno dasz sobie radę?
Dowozy, zadania domowe, Halloween. Dobraæ ich kostiumy.
- Udekorowaæ dom. - ¯aden problem.
Uwielbiam Halloween. Nie masz czym się martwiæ, sš ze mnš bezpieczne.
Nie o nie się martwię.
- Chyba ŋartujesz? - Sš inne opcje?
Rodzina zastępcza, dom dziecka?
Kocham was.
- Będę tęskniŗa. - Tak, najlepiej nas porzuciæ.
Przetrwasz to. Kupię wam co.
Na razie! Kochamy cię.
Czyŋ to nie ekscytujšce?
Spakuję kilka rzeczy i idziemy do waszego domu, dobra?
Maszynka do wŗosķw. Wiedziaŗam, ŋe sam je sobie strzyŋe.
Niczego interesujšcego w jego kolekcji DVD.
Standardowe filmy akcji, komedie,
ŋadnej fantastyki, i niczego dozwolonego od 13 lat.
- Jego komputer. Sprawdmy. - Dobry pomysŗ.
Muszš byæ jakie brudy.
Armageddon mody.
Nie zapomniaŗem. Sprawdzę ten plik.
Ale to waŋne...
Co to Halloween?
Wiesz co to jest?
Z twojej ekscytacji, niech zgadnę, sŗownik?
Mylisz mnie z caŗkiem innym rodzajem kujonķw.
Stockholm GBH. Davis Bodily Harm.
Na ŋywo w Sztokholmie. Jeden z najrzadszych koncertķw.
- Czemu Bob go ma? - A kogo to obchodzi?
cišgnę go.
To jest mķj bilet do bycia fajnym.
To niby mam nosiæ?
- Chciaŗe co wspķŗczesnego. - Wyglšdam jak Fresh Prince z Biaŗorusi.
Zaŗatw mi co eleganckiego.
W czym tkwi problem?
Chciaŗam cišgnšæ formuŗę, ale zauwaŋyŗam, ŋe kto inny juŋ to zrobiŗ.
Jeŋeli Chiņczycy zdobyli jš, mogš stworzyæ antymaterię.
ledzę adres IP. Ale jest zakodowany.
To potrwa chwilę.
Znajd tego, ktķry cišgnšŗ formuŗę i jš odzyskaj.
- I...? - Zabij.
Dziękuję.
- Co jest z tobš? - Zabiję cię.
Co? Ja zabiję ciebie.
Nie bij mnie! To mnie boli.
Stop, co się dzieje?
- Rzuciŗa mierdzšcš bombę do pokoju. - Nieprawda.
Więc twierdzisz, ŋe sam jš wrzuciŗem?
¯eby miaŗa problemy? ¯enujšce.
I to bardzo.
Farren, rozczarowujesz mnie.
Powinnicie juŋ byæ w ŗķŋkach.
Kiedy skoņczymy zadanie domowe, moŋemy siedzieæ do pķŗnocy.
Pozwala teŋ oglšdaæ filmy dla dorosŗych. Taka juŋ tradycja.
¯e ja o tym wczeniej nie pomylaŗem.
Nora, czas spaæ.
Nie chcę!
Nigdy mnie nie zŗapiesz.
Nadchodzę!
Chod tu.
No dalej.
Juŋ cię mam. Wracaj.
Dalej.
Mama tylko moŋe!
Mama mnie zawsze ubiera.
A tak umie?
Spaæ.
Wynocha!
- Sŗucham? - ¯yjesz.
To dobry znak. Jak tam dzieciaki?
Wspaniale. Poszŗo ŗatwo.
Naprawdę? Ty i moje dzieci?
Bob, ostatniej nocy, chciaŗe mi co powiedzieæ o pracy...
ale przerwano nam. Co chciaŗe powiedzieæ?
To moŋe poczekaæ, aŋ przyjedziesz.
To byŗ dobry pomysŗ, tak mylę.
Najgorsze jest juŋ za nami.
Jeszcze sekundka.
Chwila.
Pali się!
Mķj bŗšd.
Wszystko będzie dobrze. Prawie gotowe.
- Siadam z przodu. - To nie twķj dzieņ.
Twoja mama pozwala ci chodziæ tak do szkoŗy?
Pewnie, Bob.
"Pewnie, Bob".
- Na razie. - Miŗego dnia.
- A ty co robisz na co dzieņ? - Nic, wyleguję się.
- Kŗamiesz. - Racja, kŗamiesz.
Mķwię wam, cišgnšŗem to wczoraj.
- Naprawdę? To by byŗo caŗkiem fajnie. - Tak, caŗkiem.
Posŗuchajmy.
To tylko jakie dwięki.
- Nie rozumiem. - A ja tak. Jeste ŋaŗosnym kŗamcš.
Bierzmy go.
Puæcie mnie!
- Puæcie. - Jak chcesz.
Zadzwonię do adwokata.
Zapŗacicie za to.
Powiedz mi co więcej o Halloween.
Jest najlepsze. Dostajesz sŗodycze, przebierasz się za kogo innego.
Nikt nie wie kim jeste.
Brzmi znajomo.
Kim chcesz byæ? Frankensteinem?
- Zombie? - Kochanie, chcesz byæ księŋniczkš?
Dobrze, księŋniczko.
Nie wrķŋkš. Księŋniczkš.
Ach tak.
- Rķŋowy. - Rķŋowy?
- Księŋniczka. - Za duŋe.
Za duŋe?
Przepraszam.
- Nigdy tak nie odchod. - Przepraszam.
Zapŗaæmy za kostium.
Tu Ho.
Przytrzymajcie go, nim przyjadę.
Zanim zaczniemy, z jedynym prawem...
Szkolnego Systemu Oceniania, z jakim się dzisiaj spotkaŗem...
byŗo wrzucenie mnie do kosza i dostanie za to reprymendy.
Kim pan wŗaciwie jest?
Jestem jego matki...
sšsiadem.
Opiekuję się nim przez kilka dni.
To nie pierwsze kŗopoty lana.
- Wdawaŗ się w bķjki. Kŗamie. - Nieprawda.
Powiedziaŗem wszystkim, ŋe zaprosiŗe Celinę Gomez na wiosennš zabawę.
Miaŗa problemy z dojazdem.
Powiedziaŗe, ŋe spędziŗe sylwester w rezydencji playboya?
Telewizja HD. Czuŗem jakbym tam byŗ.
Kŗamstwo to niebezpieczna gra.
Sprzedajesz dŗugopisy. Co... O nie.
- To oni. - Kto?
Oni wrzucili mnie do kosza.
- Mamy kozę przez ciebie. - Wŗanie.
- Zapŗacisz za to. - Panowie, nie chcemy kŗopotķw.
- Kto to. Twoja mama? - Chciaŗby, mķj ochroniarz.
Zatrudniŗem go. Więc uwaŋajcie.
- To prawda? - Nie, on ŋartuje.
- Jestem jego nianiš. - I co teraz zrobisz?
Poproszę grzecznie, bycie nas przepucili.
Upokarzajšce. Czemu czego nie zrobiŗe?
Czemu powiedziaŗe, ŋe jestem ochroniarzem?
Faktycznie na niego nie wyglšdasz.
Jak leci? Jestem Ian. Muszę powiedzieæ, ŋe masz piękne ciaŗo.
Nie miej mi tego za zŗe.
Przynajmniej nie jeste niemiaŗy.
Chciaŗem z niš pogadaæ, a zagadaŗem do niej w najgorszy sposķb.
Misja wykonana.
Chod do mnie. Wyglšdasz pięknie.
- Nie wiedziaŗem, ŋe uprawiasz gimnastykę. - A czemu miaŗby?
Nic o mnie nie wiesz.
Rozmawiasz tylko z Gillian, nigdy z nami.
Chodmy.
Kobieta ma rację.
Nie wiem kogo wysyŗasz po ciuchy.
Ale majš zginšæ.
- Mogŗe kupiæ je sam. - Jestem najbardziej poszukiwanym w Ameryce.
Nie mogę się afiszowaæ jak JC Penney.
Daj mi co pospolitego. Ekstremalnie amerykaņskiego.
Jestemy gotowi do testu.
Przepiękne.
Musiaŗa mieæ plastik w butach. To je wszystkie ropopodobne produkty.
Pracujemy nad tym.
- Co się staŗo z bakteriš? - ¯yje dopķki się poŋywia.
- Potem znika. - Podobnie jak moje buty Jimmy'ego Choo.
Wejæ.
- Co do dzisiaj... - Muszę się z nimi zmierzyæ.
Zrķb to.
Chyba, ŋe chcesz leŋeæ w koszu do koņca ŋycia.
Dzięki za radę. Wszystkie moje problemy sš rozwišzane.
- Zadajš jš w gimnazjum? - Nie, czytam dla przyjemnoci.
Jeste bystry.
Moŋesz mieæ dostatnie ŋycie. Czemu to komplikujesz?
Dziewczynom nie zaimponuje astrofizyk.
Wedŗug badaņ, mogę zaprojektowaæ, zbudowaæ i odpaliæ rakietę, ktķra okršŋyŗaby księŋyc.
Ale inni mogš... wiesz.
Rzucaæ piŗkš do kosza.
Nie chcę, aby wpadaŗ w tarapaty.
Jeli będziesz mķwiŗ od teraz tylko prawdę...
nie powiem mamie o dzisiejszym dniu.
Naprawdę? To prawie fajnie.
Nawet na gocia, ktķry sprzedaje dŗugopisy?
Dalej, dzieci. Czas do ŗķŋka.
Dalej. Jeszcze tylko jedna ŗyŋka.
Tego nauczyŗem się w Chinach, kiedy byŗem dzieckiem.
To ja. Potrzebuję twojej pomocy.
Musiaŗem się napociæ, aby dostaæ ten sprzęt.
- Co im powiedziaŗe? - Jeŋeli nie znajdę uranu do rana, będę miaŗ kŗopoty.
- Po co ci to wszystko? - Muszę przygotowaæ dzieci do szkoŗy.
Jak mamusia mķwiŗa, kiedy stacjonowaŗa w East Berlin Sat...
"Szpiegowanie jest ŗatwe, niaņczenie trudne". Powodzenia.
Sprķbujcie teraz.
Jeste tam caŗy ranek. Wpuæ mnie.
Farren, wpuæ mnie!
Jeste tam caŗy ranek. Wpuæ mnie!
Moja kolej.
Farren, zaŗķŋ dŗuŋszš spķdniczkę.
To oznacza wojnę.
Trzymaj się Boba.
- Gdzie on jest? - Chowa się.
Wyskoczy, kiedy otworzymy drzwi.
Rozpakujemy?
Znasz zasady. ¯adnych napoi na piętrze.
Co? Jak ty...
niadanie podano.
Nora, czas spaæ.
Dobranoc.
- Powinna juŋ spaæ. - Jak mnie znalazŗe?
Nazwij to przeczuciem.
Czemu nazywasz swojš mamę "Gillian" zamiast "mama"?
- Nie jest mojš mamš. - O czym ty mķwisz?
Mķj ojciec byŗ ŋonaty wczeniej. Moja mama zmarŗa, kiedy byŗam maŗa.
Gillian jest mojš macochš, a Ian i Nora przyrodnim rodzeņstwem.
Jestem odmieņcem tej rodziny.
Pewnie cię zraniŗ, kiedy cię porzuciŗ.
Wrķci po mnie.
Wiem, ŋe nie jest najlepszym tatš na wiecie, ale mnie kocha.
I nie zostawi mnie samej.
Tak czy siak, nie powinna się tu wspinaæ, to niebezpieczne.
Proszę, nie zabraniaj mi tu przychodziæ.
To jedyne miejsce, gdzie mogę się wyluzowaæ.
Wŗaciwie chciaŗem zrobiæ ci poręcz.
Chcesz mnie przekupiæ, abym cię polubiŗa?
Chcę, aby byŗa bezpieczna.
- Mogę wyluzowaæ z tobš? - To wolny kraj.
Spķjrz na tamtš gwiazdę.
Dobre wieci. Mamy adres.
Dobrze, we kilku ludzi, odbierzcie plik.
Bez ocalaŗych.
Szefie, podoba się?
Nie?
Mogę zaproponowaæ, kilka sugestii dotyczšcych mody?
Kobiety nie lubiš jak się tam wpycha koszulę.
Rozczesz wŗosy.
- Ty znasz się na modzie? - Nie, ale znam kobiety.
No tak. Jest czadowo. Widziaŗem film.
Jaki? "Omiorniczka"? To nie rok 1985.
- Prawie zapomniaŗem. - Co to?
Iggy Pop i David Bowie w Szanghaju.
To najwspanialszy koncert na wiecie.
Gwarantuję, ŋe nikt w szkole tego nie ma.
- cišgnšŗe to dla mnie? - Nie martw się, zapŗaciŗem za to.
- Skšd o tym wiedziaŗe? - Proste. Byŗem tam.
Bob, jeste zbyt wydajny. Jestemy pķŗ godziny wczeniej.
Nie ma za co.
Miŗego dnia.
- Fajne ubranie. - Dzięki, jestem Ian.
Niewaŋne.
Miŗego dnia.
Ta rozmowa na dachu, nie czyni nas przyjaciķŗmi.
Caŗe szczęcie.
Nie ma tu nikogo.
Zhakowaŗam komputer, ale plik zostaŗ juŋ cišgnięty do urzšdzenia przenonego.
Nie mogę znaleæ STATS.
Odkryŗam wŗanie kto tu mieszka.
Agent Ho.
Musisz przestaæ strzelaæ do rzeczy.
Mķwiŗem, ŋe będzie le, jeli plik zdobędzie CIA lub Chiņczycy.
On jest tym i tym. Znajd go. Nie zabijaj go.
Muszę się upewniæ, komu jeszcze to pokazaŗ.
Posŗuchajcie. Chodcie tu.
Musimy znaleæ agenta CIA.
Jest bardzo przebiegŗy. Najlepszy z agentķw.
Nie będzie ŗatwo go znaleæ. Nie teraz.
Wyobracie sobie, ŋe jestecie Chiņczykami. Dobrze wytrenowanymi.
- I chcecie zniknšæ. - Ja go widzę z czaszkami, jak wspina się na dach.
To nie Conan Barbarzyņca. Ale dobry strzaŗ.
Widzę go. Tam!
Szybko.
Zdejmijcie go.
Nie zabijajcie. Potrzebujemy informacji.
Chod do mnie, kochanie. Wracaj tu!
Chod.
Puæ.
Puæ mnie!
- Moŋesz przytrzymaæ mojego ŋķŗwia? - Nie teraz.
Dalej, Bob!
Zapŗacisz mi za to.
Jeszcze raz.
- Czemu nas wzišŗe ze szkoŗy? - Kogo to obchodzi. Mamy wolne.
Czemu siedzisz na przednim siedzeniu? Dzisiaj mķj dzieņ.
- Nie, nieprawda. - To mķj dzieņ.
- Kŗamiesz. - Nie.
- Siedziaŗe dwa dni z rzędu. - Cisza!
Jestem gŗodna.
Nie wydaję mi się, aby mieli nķŋki kurczaka.
Poczekajcie w rodku. Muszę zadzwoniæ.
- Tu wietlik. - Tu Bob Ho. Potrzebuję pomocy.
Miaŗem najlepsze stopnie na uniwerku. Najlepszy w klasie. Nie lubię się przechwalaæ, ale wiecie...
- Bob, to Larry. - Miŗo pana poznaæ.
- Chodmy co zjeæ. - Chodzi na uniwerek.
Jest poetš. Czy to nie czadowe?
"Jest rzadki. Jest wspaniaŗy. Jest modny, to Bob".
Chodmy.
Co za wstyd.
Ludzie mnie nie lubiš, przy okazji pierwszego spotkania. A Larry mnie lubi.
Mam dla ciebie dwa sŗowa, Larry. Trzy-nacie.
- Muszę iæ. - W porzšdku.
Czekajcie przy stole.
Nie mogę tam wejæ.
winie.
Ostroŋnie.
Lew naskoczyŗ ma mnie, zabiŗem go goŗymi dŗoņmi.
- Uratowaŗem ŋycie puŗkownikowi. - Jeste odwaŋny.
Dzięki.
Co o tym sšdzisz, Bob?
Ta restauracja naleŋy do Larry'ego.
- Czy to nie wspaniale. - Jest "asem" lub czym podobnym.
My tak tylko ŋartujemy.
- Nora, puk, puk. - Kto tam?
- Irish Stew. - Irish Stew, kto?
Irish Stew w imię prawa.
Larry powiedziaŗ mi wszystko o uniwerku. Brzmi wietnie.
- Mogę cię nawet oprowadziæ. - Zapomnij.
Nie zaleŋy to od ciebie. Nie jeste moim ojcem.
Nie, ale wiem, ŋe twoja mama nie straciŗa jeszcze do koņca rozumu.
To tylko wycieczka. Nie zaprasza mnie przecieŋ na randkę.
Prawda?
Nie, tylko przyjacielska oferta.
Nawet gdyby to byŗa randka, nie powstrzymaŗby mnie.
Jaki jest twķj kierunek?
- Literatura angielska. - Moŋesz mi podaæ ten sos?
Wyrķŋniaŗem się na tle klasy.
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
- Mķwisz po rosyjsku, Larry? - Co jest grane?
- To będzie bolesne. - Masz rację.
Popieszcie się.
Moŋe napiszesz poemat o tym?
Dobra, jest dla mnie za stary.
Nie chcę juŋ byæ księŋniczkš, chcę byæ cyborgiem.
Jak nas tak szybko znaleli? To nie ma sensu.
- Bob, co jest grane? - Ciszej, prķbuję myleæ.
Dobra.
Jestem międzynarodowym szpiegiem, pracujšcym w CIA.
Z chiņskim wywiadu. Kto chce mnie zabiæ.
A Larry byŗ rosyjskim szpiegiem.
W porzšdku, nie mķw.
Czadowo.
Czemu przyszedŗ sam?
Zostaņcie tutaj.
- Gdzie dzieci? - W rodku.
Nic nie ma znaczenia, pķki te dzieci nie będš bezpieczne.
Oczywicie. Colton zaŗatwiŗ kryjķwkę, tak jak o niš prosiŗe.
- Masz plik ze sobš? - Jaki plik?
cišgnšŗe plik Poldarka ze swojego komputera.
Nic nie cišgaŗem. Nawet nie otworzyŗem.
Nie ŋartuj. To tajny materiaŗ. Będę potrzebowaŗ wszystkich kopii.
Czemu mylisz, ŋe go cišgnšŗem? Chyba, ŋe kto ci to powiedziaŗ.
Kto kto chce ten plik z powrotem.
Nie utrudniaj tego. Oddaj mi plik.
Jeste koreaņskim oficerem. Czemu to robisz?
Chcę to zakoņczyæ. Tak jak ty. Robimy to z miŗoci.
Ja kocham pienišdze.
A Anton Poldark jest wyjciem. Plik!
Dobra robota.
Jeste najlepszym facetem, z ktķrym mama się umawiaŗa.
Przynajmniej teraz wiem jak Larry znalazŗ nas tak szybko.
- Jak? - Zegarek.
Curtis powiedziaŗ, abym go zachowaŗ. Musi mieæ pluskwę w sobie.
- Naprawdę jeste szpiegiem. - Gillian zwariuje.
Co robisz?
Jest ŋelazo w tych skaŗach. Ukryje sygnaŗ. Zegarek proszę.
Kiedy opowiem to w szkole, z pewnociš zostanę zawieszony za kŗamanie.
- Tak? - Czeæ, partnerze.
Gdzie jeste?
- Czemu pytasz? - Muszę odebraæ ten plik, co ci wysŗaŗem.
Ten, ktķry miaŗe otworzyæ.
Jeste tam, Bob?
- Nigdy cię nie widziaŗem jako zdrajcy. - To szaleņstwo.
Co jest nie tak, musimy się spotkaæ i pogadaæ.
Niezŗa prķba.
Tu będziemy bezpieczni, obiecuję.
To twķj plan? Chowaæ się w hotelu?
Tu teŋ nie wyglšda, aby mieli nķŋki kurczaka.
Wyglšda super. Moŋemy zadzwoniæ po obsŗugę hotelowš?
- Oszalaŗe. Wracam do domu. - Nie.
- Tylko ze mnš jeste bezpieczna. - Z tobš?
- Wszyscy chcš cię zabiæ. - Czy to nie czadowo?
Jeli oŋenisz się z mojš mamš, osobicie napiszę zaproszenia.
Kocham cię, Bob.
Bezkresny Bob.
- Sŗucham. - Czeæ, Gillian.
Czeæ, kochanie. Dziadek wŗanie zasnšŗ. Wŗanie miaŗam zadzwoniæ.
Muszę ci co powiedzieæ.
To cię zaboli, ale muszę ci powiedzieæ.
Wszystko dobrze?
Tak. Chodzi o Boba.
- Co z nim? - Nie jest tym, za kogo się podaje.
Jest chiņskim szpiegiem. Terroryci chcieli go zabiæ...
- i teraz CIA go ciga... - Farren, wiem, ŋe nie lubisz Boba,
ale tego się po tobie nie spodziewaŗam.
Co? To prawda. Przez niego zginiemy.
Farren, koniec dyskusji. Daj do telefonu Boba.
- Czeæ, Gillian. - Przepraszam. Nie wiem co w niš wstšpiŗo.
- To prawda. - Co?
To co powiedziaŗa.
To nie zabawne.
Dzieci sš bezpieczne. Zwrķcę ci je, jak tylko przyjedziesz.
Albo mķwisz prawdę, albo zostawiŗam dzieci z wariatem.
Powinna przyjechaæ i je zabraæ.
Masz jeszcze jakie fajne zabawki, prķcz zegarka?
Nie dotykaj. Jest bardzo ostre.
Co jeszcze?
Przepraszam.
Na lotnisko. Szybko.
- Bob, nie pisz? - ¯artujesz?
- Zawsze tak chrapie? - Sŗyszysz przez drzwi?
Zawsze mylaŗem, ŋe to winka.
To koniec, między tobš a Gillian, prawda?
Tak, to koniec.
- Wygraŗa. - To czemu się tak le czuję?
Gdyby jš kochaŗ, nie odpuciŗby tak ŗatwo.
To przez to, ŋe kocham was...
powinienem odejæ. Wasze bezpieczeņstwo jest waŋniejsze.
Mylaŗem, ŋe zostawię swoje dawne ŋycie w tyle, ale nie jestem w stanie.
Ciesz się. Masz szczęcie, ŋe nie naleŋysz do tej rodziny.
Nie masz pojęcia jak to jest, ŋyæ w miejscu, do ktķrego nie naleŋysz.
Nie bšd taka pewna. Dorastaŗem w sierociņcu.
Nie znaŗem rodzicķw, ale miaŗem rodzinę.
Miaŗem tuzin braci i siķstr. I nie byŗem spokrewniony z nikim.
Ale kochaŗem ich wszystkich.
W rodzinie nie chodzi o krew...
ale o to, kto cię kocha i kogo kochasz ty.
- Mamo. - Gillian.
Gillian, przepraszam za wszystko.
Powiedz mi prawdę.
Jeste naprawdę szpiegiem?
Tak. Chciaŗem ci powiedzieæ...
- ale przerwaŗa mi. - Nie obchodzi mnie to.
Sprowadziŗe na moje dzieci niebezpieczeņstwo.
Po prostu odejd.
Zobaczymy się jeszcze?
Nie.
Proszę, nie id. Kto będzie piewaŗ mi chiņskie piosenki?
- Będziecie bezpieczni, obiecuję. - Trzymaj się z dala od moich dzieci.
Droga mamo, przepraszam, ale nie mogę zostaæ.
Moim przeznaczeniem jest byæ szpiegiem, tak jak Bob.
Idę z nim. Twķj syn, Ian.
Sygnaŗ wrķciŗ, mamy go.
Jedziemy.
- Zostawiŗe zegarek. - Co tu robisz?
- Chodmy. - Czemu? Dopiero przyjechalimy.
Co za przypadek. Zwišzaæ ich.
- Co tu robisz? - Idę z tobš, chcę byæ szpiegiem, jak ty.
To bandzior? Mķgŗby lepiej się ubieraæ.
Jak mnie znalazŗe?
Wŗoŋyŗem ci nadajnik do kieszeni, kiedy się ŋegnalimy.
- Imponujšce. - Dzięki.
- Moŋemy wrķciæ do interesķw? - Jestem na emeryturze.
- Kto taki nie cišga plikķw. - Nigdy nic nie cišgnšŗem.
- Kŗamie. - Komu uwierzysz, mi czy zdrajcy?
Kto tu jest bardzo niegrzeczny.
Wszędzie rozmieciŗ kamery i mikrofony.
- Dobry plan, filmowaæ nas razem. - Jak mogŗe zdradziæ swķj kraj?
Proste. Będę multimilionerem. Ten plik, ktķry niby nie cišgnšŗe...
zawiera formuŗę bakterii. To dosŗownie poŋera ropę.
Wyobra sobie. Caŗš ropę wyparowujšcš w jednš noc.
Prķcz Rosji, ktķrej zŗoŋa zamieniš się na zŗoto.
- Jak do tego namķwiŗe Coltona? - Colton? Nie bierze udziaŗu w tym.
Nie ma pojęcia, co się dzieje. Nadal myli, ŋe wrestling jest prawdziwy.
Puæ chŗopca. Nie ma nic z tym wspķlnego.
Pan Klekot wygadaŗ caŗy plan.
Nie moŋemy go wypuciæ. Wszystko wygada.
Uwierzcie, nikt mu nie uwierzy.
Ma rację.
Szefie. Zobacz, co znalazŗem.
- Witam wszystkich. - Proszę, usišd.
To się nie dzieje naprawdę.
Poldark, puæ dzieci, a poszukam tego pliku GBH.
GBH, GBH jak Sztokholm?
- Skšd o tym wiesz? - Niemoŋliwe.
Wszystko przez to, ŋe cišgnšŗ koncert?
Co zrobiŗ?
- Ty to cišgnšŗe? - Bierzesz piractwo zbyt powaŋnie.
Grzebaŗe w moim komputerze? Jest prywatny.
- Chciaŗem byæ fajny. - Nie musisz, juŋ jeste.
- Jednym z najfajniejszych dzieci, jakie znam. - Naprawdę?
Tutaj, facet ze spluwš.
Czekaj, jestem jedynym dzieciakiem, ktķrego znasz.
- Gdzie jest plik? - Na moim iPodzie, w moim pokoju.
Chcesz byæ szpiegiem, nigdy nie mķw prawdy.
Przepraszam, jestem nowy.
We kilku ludzi i znajdcie iPoda.
A jak rodzina będzie w domu?
Odkšd pofarbowaŗa wŗosy na blond... Zabij ich.
- Nie! - Dalej, przyniecie mi iPoda.
Jeli chodzi o ciebie...
Farren, chodmy.
Siedzę z przodu, ustawię stację radiowš.
Gotowa?
- Sŗucham? - Gillian, posŗuchaj.
¯egnam, Bob.
Czekaj! Nie rozŗšczaj się.
Trzymajcie się, musimy byæ pierwsi.
Jest kto w agencji, komu moŋesz ufaæ, do kogo moŋesz zadzwoniæ?
Pewnie, ale wzięli moje kamery. Nie mam ŋadnego dowodu.
Poza tym, kiedy to się dziaŗo, nagrywaŗem wszystko na telefon.
Dobra robota, kujonie.
Colt. Posŗuchaj. Puszczę ci co.
- Co to jest? - To Halloween.
Co ty tu robisz? Mylaŗam, ŋe jeste na gķrze.
- Wszyscy do rodka. - Bob, musimy pogadaæ.
Mamo, to nie ŋart. Rķb, co kaŋe.
- Znajd iPoda. - IPoda? Domagam się wyjanienia.
- Nadchodzš. - Kto?
- Rosjanie. - Rosjanie?
Widziaŗem ich na zewnštrz, nadchodzš.
- Rosjanie? - Tak, Rosjanie, staraj się nadšŋaæ.
Za pķno, wszyscy na gķrę.
Zostaņcie tam.
- Gdzie moje rzeczy? - Masz, we kilka z tych rzeczy.
- Po co to nam? - Do ochrony.
Czemu bawisz się zapalniczkš? Nie baw się ogniem.
No dobrze, moŋe ten jedyny raz. Chodmy.
Szybko, zamknij drzwi.
- Kim niby jeste? - Cyborgiem z przyszŗoci...
ktķry wysadzi cię w powietrze.
Mamo, ten pan umie lataæ.
Nie wierzę, ŋe to zrobiŗe.
- Naraziŗe dzieci. - Nie chciaŗem.
Kocham twoje dzieci. Chcę się z tobš oŋeniæ.
Ja takŋe.
Ale nasze prezenty będzie musiaŗ otwieraæ oddziaŗ saperķw...
Dobra Bob, koniec gierek.
Mylaŗam, ŋe znalazŗam w koņcu przeciętnego faceta...
Moŋemy porozmawiaæ o tym pķniej?
Pasek?
Daj mi iPoda.
Wemy jego dom.
Czeæ, wam.
Muszę lecieæ.
Moŋe powinnimy kraæ sŗodycze od mniejszych dzieci.
Naprawdę maŗych.
- To będzie zabawa. - Hej, Larry, puk, puk...
Szybko do pokoju, zamknijcie drzwi.
Aresztuję cię, w imię prawa.
Przepraszam, ŋe w takim momencie, Bob.
- Zabij mnie i pozwķl rodzinę odejæ. - Zbyt wiele widzieli.
Ale zabiję cię pierwszego, ŋeby nie musiaŗ patrzeæ.
Proszę pana...
Nie myl, ŋe to co zmienia.
- Staæ! - Wszystko w porzšdku...
Sš po naszej stronie.
Leŋ spokojnie. Dalej, chodmy.
- Zrķb co. - O przepraszam, kajdanki zbyt ciasne?
Nie znam się na nich, jestem tylko zwykŗym prostakiem.
- Wszyscy cali? - Kilka siniakķw i zadrapaņ.
To naprawdę dobry facet.
Co my tu mamy. Dobra robota z tym nagraniem.
Ten mŗody czŗowiek, moŋe wyrosnšæ na dobrego szpiega.
Jak szybko mogę się pozbyæ tych ubraņ?
- Przepraszam, ŋe cię podejrzewaŗem. - Nie ma sprawy, kumplu.
Do zobaczenia.
Dziękuję.
Przepraszam, ŋe was w to wcišgnšŗem.
Na razie, Gillian.
Na razie, dzieciaki.
- Będę tęskniæ. - Ja teŋ.
Czekaj.
Wiem, ŋe kŗamaŗ, ale dlatego, by nas chroniæ.
Mamo?
Nie znajdziesz lepszego męŋczyzny od Boba.
Nigdy.
Nie sšdziŗem, ŋe to powiem, ale zgadzam się z Farren.
Sšdzę, ŋe ty teŋ masz co do powiedzenia?
Chcę, ŋeby Bob byŗ moim tatš.
- Czy ty, Gillian, bierzesz sobie Boba za męŋa? - Tak.
A czy ty, Bob, bierzesz sobie Gillian za ŋonę?
Gillian.
Jeszcze jednš rzecz muszę ci powiedzieæ. Nie mam na imię Bob.
To nic.
Tak.
Ogŗaszam was męŋem i ŋonš.
Moŋesz pocaŗowaæ pannę mŗodš.
Gotķw... akcja.
Nie, to ŗajdak, mķgŗby zjeæ...
Moŋe chce darmowe paliwo. Nie dziwię mu się.
Nie, to ŗajdak, mķgŗby zjeæ...
Bob, nie chcę byæ juŋ księŋniczkš, chcę byæ...
Jestem międzynarodowym szpiegiem, pracujšcym w CIA.
Z chiņskiego...
Spakuję kilka rzeczy i idziemy do waszego domu...
Jestem międzynarodowym szpiegiem, pracujšcym w CIA. Z chiņskiego...
wywiadu...
Obaliŗem dyktatorķw. Jak trudne moŋe byæ powiedzenie "trzy".
Moŋe napiszesz poemat o...
Moŋe pojedziesz poematem o...
Moŋe napiszesz... On angol.
Męŋczyzna, ktķry cię polubi, polubi caŗš czwķrkę.
Zapomniaŗe o wince, kocie i indyku. Indyku?
Indyk. Skšd on się wzišŗ?
Moja babci... Przepraszam.
Moja babcia jest...
Kiedy oni nawalajš, wtedy ja się cieszę.
Dobra robota. Wyjd.
Kamera cię potrzebuje.
- Co robisz? - Co ja robię? Kręcimy.
Robimy film.
Bardzo mieszne.
Kamera gotowa?
Na razie.